سنجاقک آبی

   ضیافت   

همه چیز تکمیل است

با

این سفره ی باز دل من

و

این شیرینی لبهای تو

پاهای کوچک و ضعیف مان می دویدند

در جاده ایی که انتهایش آفتاب می درخشید

ما چه خستگی ناپذیر و شاد

و خورشید

چه درخشان و پر نور

اما اکنون استخوانهایمان شکسته

در این جاده های پر گل و لای

بی هیچ نوری

یا راه تمیزی

گاهی می خزیم

گاهی به انتظار مرگ می مانیم

اما شاید فردا روز دیگری باشد

وقتیکه آفتاب دوباره درخشید

با هم خواهیم خندید

چه احساس غریبی

مثل بال زدن مداوم پروانه ایی در شکم

یا حرفهایی که تکرار می شوند

دوباره و دوباره

تنها در اعماق ذهنت

و باقی می مانند تا بپوسند روزی با جسمت

آرزوی چیزی که نمی دانی چیست

یا فرار از آنچه می خواهی تا سرحد مرگ

آنچه که زجرت می دهد در اوج لذت

یا  دیوانه ات می کند در کمال عقلانیت

چه احساس غریبی

   شاید روزی   

شاید روزی جایی

به یاد بیاوری

که دانه ایی کاشته ایی به نام عشق

که آبش می دهم با خاطره ایی

شاید روزی بگذری

از کنارش آنگاه که شاخ و برگی دارد فراوان

و بیاسایی لحظه ایی در زیر سایه اش

با لذت

شاید روزی

آخرین بار که او را دید

نور نقره ایی رنگ ماه

نوازش می کرد چهره ی سردش را

آنجا که باد زمزمه می کرد

ترانه ایی را در گوش درختان بید

در شبی سرد و بی انتها

او در کنار معبود اما

معبود هزاران فرسخ دور از اینجا

با گریه در گوشش خواند

باز ترا خواهم دید

پس در انتظارم بمان

انفجاری هولناک مرا با استخوانهایی در هم شکسته

مدفون می کند در زیر تلی از آوار

جایی که هیچ کس صدایم را نمیشنود

این تنها کابوسیست که فراموش می شود فردایش

درست مانند هر کابوس دیگری

اما وقتی در خبرها میبینم

موشکی به اشتباه خانه ایی را بر سر خانواده ایی افغان خراب می کند

و زنده ایی باقی نمی گذارد

اشکهایم بی اختیار فرو میریزد

برای کابوسی که دیگر فردایی ندارد

از عشق تو هیچ گریز نیست

چرا که اینگونه تقدیر بود

   خواب   

بر فراز کوهی بلند

جایی که بود آسمانش پرتقالی رنگ

و دشتها زیر پایمان وسیع و سبز

تو بودی آنجا در کنارم

اما هیچ نفهمیدم این بود خواب من

یا که ما بودیم همه رویای تو

دوستم بدار برای آنچه که هستم

چرا که چیزی نیستم جز ساخته ی خیال تو

چشم های تو دریای بی انتها

دل من غریق بی ادعا